Widok z Rogu (zachodnie zbocze) na Karkonosze, Góry Krucze i Kotlinę Krzeszowską z Chełmskiem Śląskim.
"Panoramy sudeckie. Wysoki Jesionik z Kopřivníka. Co się współczesnym wymyślaczom nazw w Sudetach nie spodobało w „Psim Grzbiecie”?" kunstkamerasudecka.blogspot.com
„Skałki należą do najbardziej charakterystycznych elementów karkonoskiego krajobrazu. Występują głównie w granitowej części masywu, niezależnie od wysokości bezwzględnej. Spotykamy je zarówno na Pogórzu Karkonoskim, na spłaszczeniach w obrębie północnego stoku Grzbietu Śląskiego, jak i na wierzchołkach niektórych karkonoskich szczytów. Łącznie większych grup skalnych stwierdzono w Karkonoszach ponad 100, a najwyższe z nich osiągają 25-30 m wysokości. Te najbardziej okazałe, z daleka widoczne, o nierzadko fantazyjnych kształtach doczekały się własnych nazw, nawiązujących do ich wyglądu lub związanych z nimi ludowych podań. Wymieńmy chociażby Końskie Łby, Twarożnik, Słonecznik czy Pielgrzymy.” 
"Z daleka widoczne". Ale jak bardzo z daleka? 
„Słonecznik – jest jedną z najbardziej znanych skałek karkonoskich, widoczną z niemal całej
Kotliny Jeleniogórskiej.” (Piotr Migoń „Karkonosze – skały i krajobraz”)
Jak się wydaje – raz na kilka lat? - Słonecznik można zobaczyć z Wrocławia. Potrzebne są do tego dobrze ośnieżone Karkonosze (widać wtedy obiekty na zboczach, a nie tylko w linii grzbietu) i odpowiednie oświetlenie (rozsłonecznione góry i chmura szczelnie przykrywająca niebo między Wrocławiem a Karkonoszami). Zdjęcia wykonano w środku dnia – normalnie byłyby „pod słońce”.
Wejście do mastaby w Abusir wikimedia.org
Wyprawa egipska Napoleona, na którą zabrał ze sobą naukowców i architektów, to jedna z niewielu pozytywnych rzeczy na koncie cesarza Francuzów. Właśnie od tej pory, a nie od czasów wypraw krzyżowych, narodziło się – nie tylko w Europie – zainteresowanie sztuką i kulturą starożytnego Egiptu. Zostały po owej modzie pamiątki niezwykłe …
„Po utworzeniu Księstwa Warszawskiego Napoleon I nadał gen. Józefowi Zajączkowi, późniejszemu Namiestnikowi Królestwa Polskiego rozległe dobra ziemskie w Ziemi Kaliskiej. Po wylesieniu części obszarów leśnych założone zostały cztery folwarki (Fajum, Aleksandria, Racławice, oraz rodowe Zajączki). Genezą obco brzmiących nazw nowopowstałych folwarków były nazwy bitew, w których brał udział generał Józef Zajączek tzn. Fajum, Aleksandria, Racławice.” kalisz.poznan.lasy.gov.pl
Obecny na Panoramie Racławickiej generał zaszczepił w Wielkopolsce egipskie nazwy, kojarzące się dzisiaj bardziej z archeologią niż historią wojskowości. Niemożliwe, by Egipt faraonów nie wpłynął na sztukę cmentarną, wszak architekturze grobowców Egipcjanie poświęcali więcej uwagi niż budownictwu dla żywych. Z pewnością najbardziej znane były piramidy, ale równolegle do nich istniały mastaby. 
„Mastaba jako grobowiec wielmożów składała się z trzech zasadniczych części: podziemnej komory grobowej, biegnącego od niej pionowego szybu wychodzącego w części nadziemnej oraz budowli na planie prostokąta, z cegły suszonej lub z kamienia, o przekroju trapezoidalnym, przypominającej Arabom ławę — stąd jej nazwa arabska: mastaba.” (Kazimierz Michałowski „Nie tylko piramidy …”) 
Mastabę Ptahshepsesa - wysokiego urzędnika faraona – odkrył już w 1843 roku pruski archeolog Karl Richard Lepsius. Uznał ją jednak za niedokończoną piramidę. Wykopaliska kontynuował Jean-Jacques de Morgan, a jego praca z 1894 roku na długie lata stała najdokładniejszym opisem kompleksu grobowego. I to prawdopodobnie z jego dokonań czerpał Karl Grosser – architekt odpowiedzialny za kształt grobowca Juliusa Schottländera z cmentarza przy ul. Ślężnej. Odkrycie całego labiryntu z Abusir jest dziełem czeskich archeologów i trzeba było na nie czekać aż do lat 70. XX wieku. 
Rekonstrukcja komputerowa całej mastaby z zaznaczonym wejściem (Jaromír Krejčí, „Ptačí kůstka dutá“ – role Zbyňka Žáby při archeologickém výzkumu Ptahšepsesovy mastaby")
Oczywiście grobowiec Juliusa Schottländera to nie cała mastaba przeniesiona do Europy - inspiracją dla architekta stało się wejście do niej z charakterystycznymi kolumnami.
„Architektura monumentalna Starego Państwa wytworzyła kilka podstawowych dla sztuki egipskiej typów kolumn i dekoracji architektonicznych. W okręgu sepulkralnym Imhotepa przy piramidzie Dżesera występują półkolumny typu papirusowego i zwieńczone głowicą lotosu. Inny rodzaj słupa z kapitelem w kształcie lotosu pojawia się już w V dynastii — w mastabie Ptahepsesa w Abusir;” (Kazimierz Michałowski „Nie tylko piramidy …”)
To kapitel lotosowy zamknięty (lotos w egipskiej mitologii był symbolem nowego życia - odrodzenia po śmierci).
O grobowcu ze Ślężnej pisała Marta Ostrowska-Bies w książce poświęconej Karlowi Grosserowi.
Jak widać autor projektu cerkwi w Sokołowsku nie bał się egzotycznych wyzwań.
"Encyklopedia sudecka. Cerkiew w Sokołowsku i „Aleksy von Maltzow” kunstkamerasudecka.blogspot.com
"Ściąga wrocławska. Subiektywny przewodnik po Starym Cmentarzu Żydowskim we Wrocławiu. Część czwarta – nie tylko Żydzi aszkenazyjscy" kunstkamerasudecka.blogspot.com
"Ściąga wrocławska. Subiektywny przewodnik po Starym Cmentarzu Żydowskim we Wrocławiu. Część pierwsza" kunstkamerasudecka.blogspot.com
„Anna. Żona Henryka II. Matka Henryka III. Regentka 1241/1242”. Taki tekst można przeczytać przy płycie nagrobnej Anny Przemyślidki we wrocławskim Mauzoleum Piastów Śląskich (Mauzoleum Piastów Wrocławskich nie jest zbyt szczęśliwą nazwą polska-org.pl – np. Karolina była księżniczką legnicko-brzeską).
Zdjęcie płyty tutaj:
"Ściąga wrocławska. Mauzoleum (nie tylko) Piastów Śląskich we Wrocławiu. Część pierwsza, czyli Anna z Przemyślidów - czeska królewna pochowana we Wrocławiu. Czeskie siostry AA i czy istniał „wrocławski Asyż” - "franciszkańskie miasteczko" nad Odrą? kunstkamerasudecka.blogspot.com
Który z wariantów dziedziczenia władzy na Śląsku jest prawdziwy? I czy pokrywa się on z drzewem genealogicznym Piastów Śląskich?
Sprawa jest dość istotna, bo od niej zależy komu zawdzięczamy lokację Wrocławia po najeździe mongolskim. Pierwszy samodzielnie wystawiony przez Bolesława Rogatkę dokument pochodzi z 10 marca 1242 roku, czyli już po lokacji miasta. Kto wystawił dokument lokacyjny nie wiemy, bo się nie zachował. 
„Pierwszy znany samodzielnie wystawiony przez Bolesława Rogatkę, dokument pochodzi z 10 marca 1242 roku. Jednak nie był to pierwszy akt prawny uczyniony przez księcia, o czym świadczy powód, dla którego wystawił on wyżej wspomniany przywilej dla klasztoru w Trzebnicy: „propter locationem civitatis Wratislavie, quam iure Theutonico locavimus”. Dokument lokacji miasta Wrocławia, niestety, nie zachował się do naszych czasów, w związku z czym nie sposób określić, czy występowała w nim sprawująca rządy regencyjne księżna Anna, a jeśli tak, to w jakim charakterze. Przyjąć jednak należy, że samodzielne wystawienie dyplomu przez księcia świadczy o zakończeniu formalnej regencji, sprawowanej przez matkę, choć nie znaczy, że przestała ona wpływać na decyzje syna, usuwając się całkowicie w cień wydarzeń politycznych. Wskazują na to dwa dokumenty. Pierwszy dokument datowany na 8 maja 1242 roku wystawiony został z konsensem Bolesława Rogatki, w drugim dokumencie bez daty dziennej Anna tytułuje się jako maior ducissa Slesie. Wpływ księżnej Anny na decyzje podejmowane przez Bolesława Rogatkę zaobserwować można także na podstawie innych dokumentów, w których bądź wyrażała zgodę na podejmowane przez syna decyzje, bądź występowała na nich jako świadek. Tak więc proces stopniowego dochodzenia do samodzielnych rządów przez młodego księcia w niczym nie odbiega od stosowanej w średniowieczu w tym względzie praktyki. Przyjąć należy, że skoro doszło do wyżej wspomnianej rocznej regencji księżnej Anny, wdowy po Henryku Pobożnym młody książę mimo stosunkowo dojrzałego wieku, nie spełniał jeszcze wszystkich wymogów, jakie wówczas stawiano przed samodzielnie sprawującym rządy władcą.” (Jacek Osiński „Ogólnopolska i śląska polityka Bolesława Rogatki na tle rywalizacji o spadek po Babenbergach”)
Polecam też tego autora „Bolesław Rogatka. Książę legnicki, dziedzic monarchii Henryków śląskich (1220/1225-1278)”
Niektórzy historycy kwestionowali regencję Anny z powodu pełnoletniości Rogatki, jednak nie był to jedyny wymóg potrzebny do przejęcia władzy. Czy był on człowiekiem wystarczająco dojrzałym, można wątpić patrząc i na późniejsze jego czyny.
Nawet badacze, którzy kwestionują formalną regencję Anny (mówi o niej wyłącznie „Vita Annae ducissae”) zgadzają się, że wywierała znaczny i realny wpływ na swoich synów, także w późniejszych latach.
Moim zdaniem, to nie książę myślący o turniejach rycerskich stoi za lokacją Wrocławia, nawet jeśli jego pieczęć widniała pod dokumentem (obok pieczęci matki?).
Wszak i dzisiaj istnieją jeżdżący na nartach prezydenci, za których realną władzę sprawuje ktoś inny i to bez żadnego trybu. Prędzej czy później takie sytuacje kończą się niezbyt szczęśliwie.
Kwitnąca ciemiężyca biała w masywie Puy de Sancy
„Pewnego wieczoru podupadający na zdrowiu Aleksander kazał przewieźć się na drugą stronę Eufratu do swojego letniego pałacu w Babilonie. Tam po zażyciu kąpieli w marmurowym basenie przyjął na audiencji kilku swoich generałów. Jednak podczas rozmowy nagle głos uwiązł mu w gardle. To był już trzeci atak gorączki tego dnia. Aleksander zmarł 10 czerwca 323 r. p.n.e. po 12 dniach agonii. Wielu historyków podejrzewa, że organizm macedońskiego monarchy trawiła malaria tropica, jeszcze inni doszukują się objawów otrucia. W 2010 r. badacze z Uniwersytetu w Otago w Nowej Zelandii przeanalizowali starożytny tekst „Liber de Morte Testamentoque Alexandri", który w ich opinii wskazuje, że król zmarł w wyniku spożycia ciemiężycy białej, której wyciąg alkoholowy był stosowany do zwalczania wszawicy lub łagodzenia chorób żołądkowych. I chociaż nigdy nie poznamy prawdy, to możemy się jedynie domyślać, że pośrednią przyczyną śmierci króla było jego niepohamowane pijaństwo.” rp.pl
Ciemiężyca zielona w Górach Orlickich
Ciemiężyca zielona to roślina słusznie kojarząca się z górami. Można ją spotkać często w najwyższych sudeckich pasmach. O wiele trudniej o spotkanie z ciemiężycą białą lub czarną. Coraz częściej z rezerwą podchodzę do stwierdzeń, że taka lub inna odmiana w Sudetach nie występuje – lepiej pisać, że do tej pory nikt takiej nie znalazł. 
Ciemiężyca zielona z widokiem na Góry Krucze
„Żyszkowska w dolinie Bystrzycy Dusznickiej zidentyfikowała cztery gatunki będące pod ochroną ścisłą: ciemiężycę czarną (Veratrum nigrum L.), lilię złotogłów (Lilium martagon L.), dziewięćsiła bezłodygowego (Carlina acaulis L.) oraz zimowita jesiennego (Colchicum autumnale L.).” (Anna Paszkiewicz-Jasińska „Chronione i rzadkie gatunki roślin użytków zielonych w Sudetach”, 2015)
Ciemiężyce są roślinami okazałymi i efektownymi.
Kwitnąca ciemiężyca zielona na Lasockim Grzbiecie
„Ciemiężyce w medycynie ludowej znane są od starożytności o czym świadczy ich łacińska nazwa rodzajowa. Veratrum pochodzi bowiem od słowa „verare”, które dosłownie oznacza „mówić prawdę”. W tamtych czasach sproszkowane kłącze ciemiężycy wykorzystywano do wywoływania kichnięć, które oznaczały, że wypowiedziane wcześniej zdanie jest prawdziwe. Od kichania wywodzi się słowacka nazwa ciemiężycy, czyli kýchawica.” dominikakustosz.com
Prawda!
Nazwa najbardziej zakłamanych komunistycznych gazet …
„Cóż to jest prawda?”
„Kwiaty Sudetów. Krucza Skała i nie taki pospolity rojnik pospolity” kunstkamerasudecka.blogspot.com
„Encyklopedia sudecka. Modrzyk górski/alpejski - „mleczno–śmietankowy” przysmak krów i … niedźwiedzi” kunstkamerasudecka.blogspot.com
